Прывітанне

Нам запаведана спрадвеку...

Меркаванні на ТУтбае ад 11.10.2011 наконт смяротнага пакарання

http://news.tut.by/society/253749.html

Нам запаведана спрадвеку: “Не забі!”
І Богам дадзены Закон Любві Адзіны.
Але мы звязаны законамі Зямлі -
Дасюль жадаем смертнай кары для павінных.

Хаця не мы ўдыхнулі ў іх агонь жыцця…
Хоць і не нашых блізкіх злодзеі знішчалі…
Але так дзеецца… Іх судзяць… І суддзя
Прысуд смяротны лепшым выйсцем абвяшчае.

У залі стогне той, хто родных пахаваў
З-за гэтых вырадкаў, што зараз – вочы долу…
Але… Усё ж… Ну хто… калі нам права даў
Забіць забойцу – з грамадзянскага дазволу?!

Караем цела.. Але хворая – душа!
А цела – так – недаўгавечная прылада.
Яго зніштожым – следствы ўбачым "папазжа" –
Як злыдня дух спадзе вар’яцкім брудападам.

З жывымі думкамі нянавісці і зла,
Якіх ніхто цяпер ужо не затрымае,
Ён распаўсюджвае вакол насенні тла,
Хаця магчымасці для дзеянняў не мае.

Таму і цягнецца, і лепіцца да тых,
Хто на яго падобны ўнутранай істотай,
Каб узмацняць сабой нялюдскі нораў іх
І падштурхоўваць на злачынную брыдоту.

А каб пакінуць тое цела, не знішчаць,
Паспрабаваць бы абмяжоўваць усё злое
І хоць як-небудзь жорсткі дух кантраляваць –
Мо, не расло б страшэннай лавай і благое.

А калі смерцяў узаконеных працяг
Забойцаў колькасць не змяншае – памнажае,
Нашто жадаць для іх збаўлення ад жыцця,
Раз пакаранне ўсіх праблем не вырашае?

Людскіх ізгояў варта хворымі лічыць
І ратаваць, як ад хвароб такога роду, –
Святлом любві іх душы квёлыя лячыць,
А моцным целам не даваць былой свабоды.

Не трэба смерці! Каб не зведаць той бяды...
І забіваць, і пагарджацца нават хопіць!
Усё злачынствы нараджаюцца тады
Калі любоў і разуменне ў недахопе.

Спакваля зачытаюся вершамі...

Спакваля зачытаюся вершамі,
Багацеючы, хай і не грошамі...
З асалодаю – мабыдзь, не першымі,
З пажаданнямі – каб не апошнімі...

Загаіцца душа мая лекамі
Дзеля сэрца майго, дзеля розуму –
І, радку падпяваючы нейкаму,
Стану раптам сама не цвярозаю.

Зачаруюся шчасцем нахлынуўшым,
Звар’яцею ад гора балючага –
І, пакуль дачытаю да “фінішу”,
Спачуваннем душу сваю змучаю.

Ой вы, россыпы слоў магнетычныя!
Як жыццё мне ад вас закадзіраваць?
Мо, звярнуць на залежнасці звычныя
Для майго, чалавечага, выраю?

Цыгарэтка? Гарэлка? Наркотыкі?
Ці абжорства? Ці іншыя “радасці”?
Выбар ёсць… Ды няма таго дотыку,
Каб сярэдзіна ў неба ўздымалася!

Каб не ныла істота бяздонная,
Разумення шукаючы ў бліжняга…
О, паэзія! Шчасце надзённае!
Без цябе я, напэўна, не выжыву!

Студэнцкія сяброўкі і сябры...

Студэнцкія сяброўкі і сябры…
Якая асалода ад сустрэчы!
А колькі ж год мінула з той пары,
Калі нас разлучыў расстання вечар?!

Сустрэліся… Эх, нам бы - ды назад –
У час, калі былі ‘шчэ маладымі,
І верылі ў шчаслівы зоркапад,
І трызнілі ідэямі сваімі!

Тады было наперадзе жыццё
І мары – ў фарбах казачна-ружовых…
І мы луналі ў першаадкрыццё
Пачуццяў, думак рознакаляровых...

Здавалася – ўвесь свет – ля нашых ног,
А шлях далейшы – светлы і бясконцы…
Ды кожнаму свой лёс прызначыў Бог...
І кожнаму – свае дажджы і сонцы.

Сустрэліся… Хоць нельга не пазнаць
Усіх, каго забыць і немагчыма,
На жаль, свавольства часу не суняць -
На тварах – вэлюм сталасці – маршчыны…

“Ты – як?”… “ Ты – дзе?”… “А муж, а дзеці – ёсць?”…
Абдымкі, пацалункі, хвалі смеху…
Ўспаміны пра юнацтва – хмельны госць,
Які да нас, сягонняшніх, заехаў...

Яго прыемна шчыра павітаць
І з ім рапазмаўляць пра ўсё з ахвотай….
Ды ледзь пачнеш юнацтва ўспамінаць -
І дзе-нідзе ўціраеш слёзы ўпотай…

Шкада… Бо ўжо не тая весялосць,
І мы, на жаль, ужо не тыя людзі…
Таму... Бывай, жар-птушка- маладосць!
А мы... цябе ніколі не забудзем...

Пляж недзе на Канарах...

Пляж недзе на Канарах… Жонцы – муж:

- Ты корм кату пакінула, хоць “Віскас”?

- Я думала, што ты ўжо даў, Ванюш…

- Ну, як заўжды… Штолета – дохне кіска…

Згубіла фразу - нібы свет...

Згубіла фразу – новы свет –
І не магу знайсці і ўспомніць.
Уцёк, сарваўшыся, сюжэт,
Растала стрыманая споведзь.

Яна не вырвецца цяпер
Трапяткім ветрыкам на волю.
І мой невыказаны верш
Ужо не выспее ніколі.

Радкамі ўслых не прагучыць,
Не застанецца на паперы.
Мне б тую фразу прыручыць…
Ды мітусня закрыла дзверы…

Шакаладкі

Паводле нарыса "Шакаладкі" аўтарскага праэкта Марыны Сліж "Думкі ўслых" в “Рэгіянальнай газеце” № 26 ад 21 чэрвеня 2010.

Мой сябра мне ад сваёй дачы
Прапанаваў узяць ключы –
Каб цуды Нарачы пабачыць
І ўсёй сямейкай адпачыць.

Я вельмі доўга не ўпіраўся –
Падзякваў, кінуў у кішэнь,
З дачкамі й жонкай ў шлях сабраўся -
У выхадны спякотны дзень…

І вось – мы ў лесе на палянцы!
Ледзь дабраліся ў благадаць!
Адзенне скінулі і сланцы –
Хутчэй пад сонца – загараць!

Мо толькі ля гадзіны трэцяй
Пайшлі скупнуліся чуток –
Бо ўжо канючыць сталі дзеці...
Ды я прыкрыкнуў на дачок:

“Дурніцы гэткія! Ляжыце,
Пакуль у вас магчымасць ёсць!
Ўсё на халяву! Паглядзіце –
Вакол – такая прыгажосць!

Дык загарайце без аглядкі!
І мне не пудрыце мазгоў!
Не целы будуць – шакаладкі,
Калі прыедзеце дамоў!”

Празагаралі так суботу,
Нядзелю гэтак правялі –
Каб збіць да сонейка ахвоту,
Набрацца сілы ад зямлі…

Калі ж прыехалі дадому
І захацелі легчы спаць,
З нас чацвярох ужо нікому
Не даў загар наш паляжаць.

Пачырванела макам скура –
Нібы па ёй прайшоўся прас,
Палезла ўверх тэмпература,
Ў бальніцу аж пагнаўшы нас…

Ўрачы, хаваючыя ўсмешкі,
Нас ратавалі, як маглі…
Ды пухіры і скуры рэшткі
На целах доўга ‘шчэ былі…

Дасюль знаёмым у забаву
Нас пры сустрэчы запытаць:
“Што, шакаладкі, на халяву
Слабо яшчэ пазагараць?”

Мужык ішоў сабе дадому...

Мужык ішоў сабе дадому...
Глядзіць - асфальт вакол разрыты...
Бардзюры - бы ўздымалі ломам,
А лаўкі - бы збівалі бітай…

Ўнутры ж пясоніцы вялікай -
Правал - вялізарная яма,
А ў ёй - дзяўчынка Вераніка -
Ў гразі, ў сукеначцы парванай…

Ў руках - маленькая лапатка,
На твары - бруд, пад ім - усмешка…
А ў вочках скачуць чарцяняткі:
"Уф!.. Нагулялася , нарэшце!.."

Паспрачаліся неяк раз дзеці...

Паспрачаліся неяк раз дзеці –
Што лічыць найхутчэйшым на свеце?

Таня кажа:
- Ўсяго хутчэй – словы:
Ледзь прамовіў – не вернеш, не зловіш.

А Міхась не згаджаецца:
- Не!
Параўнай-ка! Святло ўсё ж спрытней:
Ледзь кранеш выключацель рукой -
Праз імгненне - святлей над табой.

Але тут падыходзіць Ягорка…
Уздыхае збянтэжана, горка…
І, нарэшце, гундосіць над нос:
- У мяне быў нядаўна панос…
Не паспеў я ні рота адкрыць,
Ані нават святла запаліць…

Мужык - у моры...

Мужык - у моры... Ў паліто нырае…
Чым выклікае ступар у жанчыны:

-Што гэта з Вамі?

-Паліто сціраю…

-На тое ж ёсць сціральная машына!

-Мо, ў ёй сціраць было б адзенне лоўка,
Але ў мяне там кружыцца галоўка.

Паэт пытаецца ў паэта...

Паэт пытаецца ў паэта:

- Міхась! Ці маеце Вы жонку?

- Ці маю жонку, мне на гэта
Даволі цяжка адказаць...
Але што жонка мяне мае,
Дык гэта праўда ( хоць няёмка).
Яна ў рабах мяне трымае
І не жадае волі даць.

Пытае ў першаклашкі бацька...

Пытае ў першаклашкі бацька:

-Коля!
Ну, як твой першы дзень прайшоў у школе?
Ці многаму наўчыўся ты, сынок?

-Не надта… Хутка скончыўся урок -
І мы пайшлі дамоў з суседскай Волей,
Дык прыйдзецца схадзіць яшчэ разок….