Вітаю Вас на паэтычнай старонцы Таццяны Дзям'янавай.
Тут Вы можаце пазнаёміцца з маімі вершамі, наведаць блог і пачытаць апошнія творы.
Якія я пішу вершы? Якія пішуцца: тут ёсць і памылкі, і моўныя неахайнасці, і стылістычныя недарэчнасці. Але гэта – маё.
Я – не паэтка, я толькі вучуся. Спадзяюся, што расту і колькасць вершаў-недарэкаў будзе паступова змяншацца.
Рэйтынг катэгорый | Рэйтынг вершаў | ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
|
| ||||||||
Жнуць бабы жыта. А здалёк
Іх вершнік спешаны вітае:
"Хай дапаможа ўсім вам Бог,
Апроч, мо, злодзея-шахрая!"
І раптам нейкая жняя:
Крычыць: “Пясок табе у вочы!
Адкуль ты ведаеш, што я
Ў суседа сена крала ноччу?"
7.07.2011
Адкляпаць акраверш?
Карпатлівая праца –
Раскідаць па радках
Адмысловы расклад,
Віжаваць, каб найперш
“Еднай” тэмы трымацца,
Разглядаць, а ці так
Шамаціць словаспад.
А пасля абтачыць,
Крутануць і падмазаць,
Разраўняць, прычасаць,
А ў фінале адчуць:
Верш жыве! Ён гучыць,
Ей-жа-ей, у экстазе –
Рыфмаваная раць,
Шалапутная муць!
24.07.2011
“Здыму кватэру за інтым.”
Жартуе нехта? Ці – сур'ёзна?
Курам на смех! І, разам з тым,
Гучыць адчайна, нават слёзна!
Жыллёвы крызіс дастае?
Ці "дрэннай" моладзі распуста?
Ў народа грошай не стае?
Ў кішэнях звяла ўся “капуста”?
Здаваць пакойчык за інтым –
Адкуль такі дзікунскі "рэверс"?
З Парыжу, кажуць. Гэта ў ім
З’явіўся грэшны “соntrе сеrvісе”.
Прадажа цела – каб пражыць
На "пай" сярэдняга заробку.
Як існаваць, каб не грашыць?
Няўжо – у цемру паасобку?
Пайшоў па свеце моды ўзбрык:
Лягальны ў фінаў “соntrе сеrvісе”,
Ў Маскве ўжо гэткі ўзнік
І ў нас ужо "казычуць нервы".
“Здаю... здымаю... за інтым...”
Аб’явы брудныя змясцілі.
Не важна, як, не важна, з кім, –
Каб толькі ў хату жыць пусцілі.
“Прадам сябе! Патрэбны дом!”
Душа заходзіцца ад жаху…
Як добра сёння быць катом!
Ці , на худы канец, сабакам!
http://zvyazda.minsk.by/ru/pril/article.php?id=70115
– Над Вашымі вершамі можна заснуць...
– Над Вашымі вершамі можна заснуць, –
Гаворыць рэдактар паэту на ганку.
– І сам адчуваю, што вершыкі – муць.
А Вы надрукуйце іх як калыханкі!
13.08.2011
Рэдактар – паэту, што вершы прынёс:
– Вы, пэўна, камусьці ўжо гэта чыталі?
– Ды не… Мне не выпаў на тое шчэ лёс.
– Цікава… За што ж Вы сіняк атрымалі?
13.10.10
Калі я дапішу апошні верш
І духам узнімуся над зямлёй,
Я палячу туды,
Дзе ты
Жывеш,
Каб стрэцца і развітацца з табой.
Крану цябе праменьчыкам святла,
Аблокамі пяшчоты атулю,
Каб нават і без слоў
Ты зноў
Магла
Пачуць мае нячутнае “Люблю!”
Калі ж мяне паклічуць – і збягу
адсюль у іншы свет – у небыццё,
Я буду і адтуль,
Пакуль
Змагу,
Ахоўваць, берагчы твае жыццё.
А ў дзень твайго скідання ланцугоў,
Калі ты станеш дымкай трапяткой,
Цябе сустрэну я,
Мая
Любоў,
Каб болей не развітвацца з табой…
21.05.2011
– Калі час яблыкі збіраць? –
Пытаюцца на ўроке ў Надзі.
Яна сапе.
– Іх лепей рваць,
Калі няма нікога ў садзе.
13.08.2011
Вытворца вырашыў, што гэта –
напой, для Музы блаславенны.
З такою "Мараю" паэту
любое мора па калена.
14.01.2013
Як распазнаць свой дзень апошні...
Як распазнаць свой дзень апошні,
Каб, не губляючы хвілін,
Усю душу, нібыта грошы,
Раздаць на добры успамін?
Каб напярэдадні расстання
Ў апошні раз яшчэ паспець
Гарачынёй свайго кахання
Кагосьці любага сагрэць.
Каб сэрцы родныя пяшчотай
На развітанне напаіць
І, адганяючы гароты,
Апошнім словам блаславіць...
Закаркую вулкан страсцей.
Утаймую жаданняў шал.
Скамянею. Так жыць прасцей –
Ні за што не баліць душа.
Успаміны сатру, як пыл,
І, атросшы свой боль і сум,
Адракуся, як хопіць сіл,
Ад набытых пачуццяў, дум.
Скіну скуру, нібы змяя,
Перакрою жыццё знутры.
Толькі гэта ці буду я –
Зледзянелая і без крыл?
19.12.2012
Заляцанне весняй акварэлі
да халоднай графікі зімы
пабуджае птушак-менестрэляў
сачыняць любоўныя псалмы –
апяваць хвалою паднябессе,
праліваць падзяку над зямлёй.
Шматгалоссе палкай гэтай песні
ап’яняе дзіўнай навіной,
растапляе гоманам вясёлым
сталактытаў кропельных крышталь,
азарае подыхам вясновым
бірузой расквечаную даль.
І звініць, і льецца паімгненна
вераб’іным “Чый ты? – Ты чыя?”
над бліскоткай сонечных праменяў
у гуллівым срэбры ручая.
А пасля ласкавым датыкненнем,
абудзіўшы дрэвы і кусты,
выклікае подыхі натхнення
і чаруе ззянем мілаты.
І штодня на крылах ветравею
ўсё смялей змятае зімні сон
і пяе, пяе – аж сэрца млее –
акапэльна, хорам, ва ўнісон.
10.03.2013
Copyright © 2011
